Oneshot 1. FANTAZJE RODZĄ DEMONY

   - Zakochałam się.

                Znasz to uczucie? Twoje serce kołacze ci w piersi, jakby chciało się stamtąd wyrwać. Kolana się pod tobą uginają, gdy widzisz kochaną osobą. Gdy musisz się z nią rozstać - w duszy płaczesz. Choćby na chwilę, na minutę. Wysychasz. Ponowne spojrzenie w oczy tej osoby są jak woda dla kwiatów w upalny dzień. Odświeża, ratuje życie. A ja zakochałam się w tobie.

                I dlatego odchodzę, bo nienawidzę dramatów. Nie chciałam ci mówić tego w twarz, bo to chyba zbyt... Nie, nie prywatne. Intymne? Wstydliwe? Jakiekolwiek to jest, nie potrafię ci spojrzeć w oczy i powiedzieć: kocham cię. Może jestem tchórzem, a może po prostu nie lubię się zakochiwać. Chyba prędzej boję się odpowiedzialności, jaką ze sobą niesie miłość. Tej zmiany twojej osobowości, twojego charakteru. Kim bym teraz była, gdyby starczyło mi odwagi, by ci powiedzieć prawdę? Na pewno nie sobą. Każdego dnia budziłabym się ze świadomością, że się zatrzymałam, że nie szukam dalej nowych rzeczy, nie podróżuję. Czułabym się winna i ty o tym wiesz. 

                Czy ja cię kocham? Nie wiem, może to zwykłe zauroczenie, ale na razie nie chcę mieć z tym uczuciem nic do czynienia, więc po prostu uciekam. Opuszczam granice tego miasta, może kraju. Odchodzę, a ty wiesz, dlaczego. 

Żegnaj,

Doris.

                Powoli wstaję, odsuwam się od biurka. Nagle zdaję sobie sprawę, że każde zapisane słowo wymówiłam na głos. Czuję się z tym dziwnie, jakbym mówiła do siebie. Jakby to wszystko było dialogiem mojego serca i umysłu. Dlaczego właściwie odchodzę? Kieran wie, on zawsze wszystko wie, ale tak naprawdę mi samej ciężko to pojąć. Och, czy to dlatego, że się boję? Całkiem prawdopodobne. Miłość zawsze wywoływała u mnie strach. Tata zostawił mamę, bo, jak sam powiedział, to, co było między nimi, wypaliło się z biegiem czasu. Babcia odeszła od dziadka, bo miłość jest ślepa, a dziadek z pewnością widział gorzej niż młodszy od niej o dziesięć lat Bertoldo. Mam złe doświadczenia, także własne. Mój pierwszy narzeczony - było ich trzech - zostawił mnie dla ślicznej blondynki, którą poznał na delegacji z pracy. Drugiego rzuciłam, bo mnie olewał. Trzeci... Trzeci po prostu zaczął stawać się dla mnie niewidzialny i kilka dni przed ślubem stwierdziliśmy, że to nie ma sensu. Kieran był moim wieloletnim przyjacielem, pocieszał mnie po każdym rozstaniu. Przystojny i inteligentny. Czuły, troskliwy, zawsze miał dla mnie czas. Boję się tego.

                Zawsze marzyłam o wspaniałej miłości, niczym z bajki! Miałam nadzieje na księcia na białym koniu, który uratuje mnie - piękną księżniczkę uwięzioną przez złego smoka w wysokiej wieży. Ale każdy książę, jakiego spotkałam, udawał się na pomoc innej księżniczce. Byłam więc samotna i żyłam fantazjami, które wkrótce zaczęły zastępować moją rzeczywistość. W mężczyznach szukałam ideału, nie dopuszczałam do siebie, że oni mogą mieć wady. Marzenia mnie niszczyły. Nie zdawałam sobie sprawy, że wydawałam na świat demony, które zastępowały wszystkie moje marzenia i fantazje. Stałam się więc wrakiem, a moje sny - moją rzeczywistością. Szukałam niemożliwego, nieosiągalnego, a teraz odkrywam, że cały ten czas ktoś taki był obok. Moje demony zasłoniły mi oczy. Zwęziły kąt widzenia, a Kieran znalazł się poza nim. Gdy odwróciłam ku niemu wzrok, było za późno. Przestałam szukać, wierzyć, czekać, zamiast tego pojawił się dławiący strach. I dlatego właśnie odchodzę.

                Pociąg powoli rusza z peronu, rzucam krótkie spojrzenie kobiecie siedzącej naprzeciwko mnie. Przed chwilą wyciągnęła z koszyka włóczkę i druty. Może będzie robić sweter dla syna albo śpioszki dla wnuczki? Kto wie. Wyglądam przez okno i w jednej chwili chcę wyjść z pociągu. Kieran stoi na peronie i patrzy prosto na mnie. Na jego twarzy maluje się smutek, jakby niedowierzanie. Czy boi się tak jak ja? Moją uwagę przykuwa zgnieciona kartka w mojej dłoni i wiem, że przeczytał list. Usta Kierana układają się w jedno słowo i mimo, że go nie słyszę, mimo odległości nas dzielącej wiem, co powiedział. Nie mogę spełnić jego prośby. Boję się, jestem tchórzem, ale nic na to nie poradzę. Uciekam. Chowam głowę w piasek.

                Pociąg zaczął przyśpieszać, Kieran znika mi z oczu, a ja wyobrażam sobie jego głos, wypowiadający ostatnie słowo. Łzy stają mi w oczach, ale szybko je ocieram, bo nie chcę okazać słabości. Odchodzę. Nie mogę, Kieranie, spełnić twojej prośby.

Zostań.